برده و شب و روز بدنبال تحصيل عقل باشيم . چه خوش گفت آنكه گفت : به آنكه دادى ، چه ندادى و به آنكه ندادى ، چه دادى . مال و منال و تمكن و رياست در مقابل ذره‌اى عقل اصلًا و ابداً ارزش ندارند . لذا امام صادق ( ع ) مى فرمايد : اف برآن قومى كه درپى كامل كردن عقلشان نباشند . علم ، عقل را آبيارى مىكند ، اين گونه جلسات به عقل نشاط مىدهد ، چنانچه غرق شدن در دنيا و كارهاى آن عقل را بى نشاط كرده ، كم كم آن را كشته و انسان را بى عقل مىكند . و بالاخره در روايتى امام صادق سلام الله عليه مى فرمايند كه اصلًا عقل آن است كه عمل را با آن مى سنجند و الا اگر انسان بى عقل باشد هر چه اعمال زياد هم بجا آورد ارزشش كم است . بعد امام صادق سلام الله عليه مثالى زده مى فرمايند : عابدى در جزيره اى عبادت مى كرد . ملكى آمد و رد شد . عابد را بسيار گرم عبادت يافت ، اما وقتى نظر كرد ثواب او را بسيار كم ديد . تعجب كرد كه اين همه عبادت ، چرا اينقدر ثواب كم دارد ! ؟ لذا ذستور داده شد برو و كمى با او حرف بزن اين ملك به جزيره آمد ، يك شبانه روز با او بود . ديد خيلى عبادت مىكند ، خيلى در عبادت گرم است . ملك به اوگفت كه خيلى عبادت مى كنى ، براى عبادت محل خوبى است . اين عابد گفت : بله ، جاى خوبى است اما يك عيب دارد و آن اين است كه اگر خدا خرش را مى داد ما اينجا مى چرانيديم خيلى خوب بود